Περιβαλλοντική Ομάδα - Γενικό Λύκειο Μακροχωρίου » Δάσος

Δάσος Κουκουναριάς (Σκιάθος)

Λένα — Mon, 05 Jun 2017 16:24:54 +0000

Η περιοχή Κουκουναριές βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Σκιάθου, του δυτικότερου νησιού των Βορείων Σποράδων, και περιλαμβάνει: α) ένα μικτό δάσος εκτάσεως 14,5 ha με Pinus halepensis, Pinus pinea και έναν υποόροφο σκληρόφυλλων θάμνων που εκτείνεται μέχρι την ακτογραμμή, β) τη λίμνη Στροφυλιά, με επιφάνεια 9,5 ha προς βορρά, και γ) μία θαλάσσια ζώνη που καλύπτει σε έκταση τη μισή περιοχή.

Η συνολική περιοχή οριοθετείται από βορρά, ανατολή και δύση από το δρόμο, και φθάνει μέσα στη θάλασσα μέχρι την ισοβαθή των 20 m. Το πευκοδάσος έχει προέλθει μέσω δευτερογενούς διαδοχής, αντικαθιστώντας βλάστηση κυριαρχούμενη από Quercus ilex.

Στην περιοχή έχει ήδη απαγορευθεί κάθε δραστηριότητα, με εξαίρεση την ύπαρξη του γηπέδου γκολφ, τη διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών και τη δυνητική κατασκευή μικρών τουριστικών μονάδων, με την προϋπόθεση ότι θα εξασφαλίζουν υψηλό βαθμό προστασίας του περιβάλλοντος και θα βρίσκονται εκτός των ορίων του δάσους. Το δάσος καλύπτει μία περιοχή 500- 600 m σε μήκος και 200-250 m σε πλάτος, οριοθετούμενη από την ανατολική της πλευρά από έναν φυσικό -πλην όμως τεχνητά εκβαθυμένο και διαπλατυσμένο- δίαυλο.

Ο πλούσιος υπόροφος των αείφυλλων πλατύφυλλων, η συσσώρευση ξηρού υλικού (στρωμνή), η έλλειψη φωτός και οι ανθρωπογενείς επιδράσεις, χειροτερεύουν αφ’ενός τις υδατικές συνθήκες για την ανάπτυξη της κουκουναριάς και αφ’ετέρου καθιστούν ουσιαστικά αδύνατη τη φυσική της αναγέννηση.

Το δάσος στο Βέρμιο

Λένα — Wed, 22 Mar 2017 17:47:01 +0000

Το Βέρμιο έχει τις βόρειες και ανατολικές πλαγιές του καλυμμένες από δάση, κωνοφόρων και οξιών κυρίως, ενώ οι δυτικές πλαγιές του είναι σχεδόν γυμνές. Τα άφθονα νερά σχηματίζουν μεγάλους και μικρούς καταρράκτες, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν ως κινητήρια δύναμη για τη βιομηχανία, από τον 19ο αιώνα ακόμη. Ο ποταμός Αλιάκμονας ορίζει το νοτιοανατολικό σύνορό του βουνού, ενώ οι ποταμοί Τριπόταμος (νότιο Βέρμιο – Βέροια) και Αράπιτσα (κεντρικό Βέρμιο – Νάουσα), συμβάλλουν ουσιαστικά στην διαμόρφωση της οργιαστικής βλάστησης.

Οι πηγές που αναβλύζουν μέσα από τα πετρώματα πωρόλιθου (τραβερτίνης) διαμορφώνουν χώρους αναψυχής – σημεία αναφοράς και συγκέντρωσης των κατοίκων. Τέτοιες είναι τα Τρία Πηγάδια, τα Πέντε Πηγάδια, η Κουτσούφλιανη, η Μιχάλη Βρύση, η Γιοβάνα, η Γραμμένη, η Σέτα, τα Ισβόρια. Ονομαστές πηγές είναι επίσης αυτές του Καρά Μπoυρνάρ που σχηματίζουν το ποτάμι Μέγα Ρεύμα, το οποίο συμβάλλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της περιοχής Ροδοχωρίου – Γιαννακοχωρίου και Μαρίνας.
Το μεγαλύτερο απόλυτο υψόμετρο στην περιοχή είναι 2052 μ. (Κορυφή Τσανακτσή στην Νάουσα). Άλλες σημαντικές κορυφές είναι η Μαύρη Πέτρα (2027 μ.), το Αγ. Πνεύμα (2014 μ.), Αρσούμπαση (1874 μ.) Ντούρλια (1770 μ.)

Η χρωματική πανδαισία του Βερμίου στις τέσσερις εποχές μαγεύει. Με τις κορυφογραμμές του να χάνονται στα σύννεφα ο ορεινός όγκος βρίσκει στο φθινόπωρο την καλύτερη του ώρα. Το φυλλοβόλα δέντρα αποκτούν όλη τη χρωματική παλέτα του κόκκινου, του καφέ και του πορτοκαλί[2]. Το φύλλωμα των δένδρων τραγουδά το κύκνειο άσμα του σε νότες πολύχρωμες κι αρμονικές. Είναι η εποχή της καστανιάς, της καρυδιάς και του κυκλάμινου (…στου βράχου τη σχισμάδα πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις;). Ο χειμώνας στα ψηλά γίνεται ασπρόμαυρος και τα χιονοδρομικά κέντρα των 3-5 Πηγαδιών και του Σελίου σφύζουν από ζωή. Τα δέντρα γυμνά περιμένουν την άνοιξη, ενώ τα ψυχρόβια κωνοφόρα δίνουν το στίγμα τους μεγαλόπρεπα. Τα αρκουδοπούρναρα με τους κόκκινους καρπούς εντυπωσιάζουν γεμάτα θύμισες από περασμένα Χριστούγεννα. Φεύγει ο χειμώνας και μας το θυμίζουν οι πρίμουλες που απλώνονται στις ηλιόφωτες πλαγιές. Την άνοιξη αρχίζει ο χορός των αγριολούλουδων, άγριες βιόλες, (Viola macedonica), ανεμώνες, ορνιθόγαλα, κρόκοι και ελλέβοροι εμφανίζονται, ενώ στην αλπική ζώνη η μυοσωτίδα (μη με λησμόνει) απλώνεται, χαλί θαλασσί, διακριτική και κομψή. Το καλοκαίρι η χρωματική παλέτα του πράσινου κυριαρχεί.
Το βουνό επιφυλάσσει εκπλήξεις στον περιηγητή καθώς έχει να επιδείξει πλούσια χλωρίδα, έχουν καταγραφεί 1035 είδη από τα οποία 117 είναι ενδημικά της Βαλκανικής και τα 34 ενδημικά της Ελλάδας.

Ακολουθώντας δρόμους και μονοπάτια που οδηγούν στη κορφή θα συναντήσουμε στους πρόποδες κατάφυτες εκτάσεις με οπωροφόρα δέντρα μέχρι και το ύψος των 500 μέτρων. Στα ρέματα ο πλάτανος θα μας ξεκουράσει κάτω από τον παχύ ίσκιο του. Η ανάβαση ξεκινά και η πρώτη ζώνη άγριας βλάστησης με Οστρυά, Γαύρο, Βελανιδιά, Φλαμουριά, Καστανιά Καραγάτσι, Σφενδάμι, Κρανιά, Προυνιά, Γκορτσιά, Ιτιά, Φράξους διαμορφώνει ένα ποικιλόχρωμο τοπίο, οι θάμνοι όπως πουρνάρια, λαγομηλιές, βατομουριές, φουντουκιές κρανιές, αγριοτριανταφυλλιές, πυξάρια χαριτωμένα συμπληρώνουν το σύνολο. Από τα 800 μ. και μέχρι τα 1500μ. κυριαρχεί το δάσος της λυγερόκορμης οξιάς και της ελάτης μαζί με αρκουδοπούρναρα και αγριολεύκες, ακολουθεί η ζώνη των ψυχρόβιων κωνοφόρων και καταλήγουμε στην αλπική ζώνη με κέδρα νάνους, αστράγαλους και δάφνη ολεοειδή.
Την άνοιξη, ανάμεσα σε πιο κοινά φυτά, θα συναντήσουμε και πιο σπάνια όπως ο Dictamus albus σε ροζ χρώμα, οι ίριδες (Iris sintenesii), η Isatis vermia. Το βλέμμα μας έλκει μια γεντιανή (Gentiana Verna) με το ωραιότερο ίσως γαλάζιο της φύσης. Πλήθος αγριοπανσέδων διακριτικά προκαλούν στις πλαγιές, ενώ η όχι πολύ κοινή ορχιδέα Orchis spitzeli προσκαλεί τα έντομα για την αναπαραγωγή της. Τα υγρολίβαδα με νάρκισους (Narcissus poeticus) συναγωνίζονται τις κίτρινες τουλίπες (toulipa australis). Στις απόμερες γωνιές του δάσους έκπληξη προκαλούν τα ανθισμένα μυγκέ (Convallaria majalis) και οι Φριτιλάριες (Fritillaria montana). Η πλούσια ποώδης βλάστηση ονομάζεται και φαρμακείο της φύσης καθώς πολλά είδη διακρίνονται για τη φαρμακευτική τους αξία όπως το χαμομήλι, το τσάι (Sideritis scardica), το σαλέπι, ο φλόμος, η μέντα, η Αχιλλέα κ.ά.

Το Βέρμιο αποτελεί το ενδιαίτημα αξιόλογων πληθυσμών θηλαστικών. Ο γκρίζος Λύκος (Canis lupus), η αλεπού, η αγριόγατα, ο ασβός, το κουνάβι, η νυφίτσα, η νυχτερίδα, το αγριογούρουνο, το ζαρκάδι, το ελάφι, ο λαγός, η βερβερίτσα (σκίουρος) είναι κάποια από αυτά.
Τα ερπετά που υπάρχουν είναι η ονυχοχελώνα[4], ο λαφίτης, η οχιά. Τα αμφίβια όπως οι εντυπωσιακές σαλαμάντρες (Salamandra salamandra) και η Κιτρινοβομβίνα (Bombina variegata) εντυπωσιάζουν με τα έντονα χρώματα τους. Τα ψάρια των ποταμών είναι η Μπριάνα στον ποταμό Κουτίχα, ενώ η Αράπιτσα φημίζεται για την κιτρινόπτερη Πέστροφα. Πεταλούδες όπως η Ερέμπια λίγειος (κόκκινη πεταλούδα) και Μακουλινέα η Άλκον (γνωστή και ως μπλε πεταλούδα), καθώς και η Αγροδίαιτος Δάμον είναι σπάνια είδη και κινδυνεύουν από τις ανθρώπινες πρακτικές.
Σε φάση ανάκαμψης είναι οι πληθυσμοί των πτηνών που απαντώνται στην περιοχή, κυρίως του κότσυφα, του δρυοκολάπτη (ο τυχερός περιηγητής μπορεί να θαυμάσει τον πράσινο δρυοκολάπτη), αλλά και των διαφόρων ειδών αετών και γερακιών. Ο μελισσοφάγος, το γλυκόλαλο αηδόνι, ο κούκος ο ντροπαλός, ο κότσυφας, ο μπούφος, η δεκοχτούρα, η κουκουβάγια, οι μπεκάτσες, τα ορτύκια, οι φασιανοί, τα τρυγόνια είναι ορισμένα από τα πολλά είδη πτηνών της περιοχής.
Στο πλαίσιο προστασίας και ορθολογικής διαχείρισης των θηραμάτων – και γενικότερα της πανίδας της περιοχής αλλά και άλλων – έχει ιδρυθεί από το Δασαρχείο Νάουσας το καταφύγιο Δάσους Δήμου Νάουσας και των Δασών Σελίου – Τσανακτσή – Γιαννακοχωρίου, έκτασης 72.000 στρεμμάτων.

Στο εκτροφείο θηραμάτων του Αγίου Νικολάου έκτασης 1200 στρεμμάτων επιδιώκεται ο πολλαπλασιασμός θηραμάτων, των οποίων ο αριθμός έχει μειωθεί ανησυχητικά, και ο εμπλουτισμός με αυτά του καταφύγιου του Βερμίου αλλά και άλλων περιοχών της Ελλάδας.
Ο χώρος του εκτροφείου είναι περιφραγμένος με δικτυωτό σύρμα και στο μεγαλύτερο μέρος του καλύπτεται από δάσος με δασοπονικά είδη που υπάρχουν στην περιοχή, όπως καστανιά, δρυς, γαύρος, φλαμουριά, φουντουκιά, πυξάρι, πλατάνι. Τα θηράματα που εκτρέφονται και αναπαράγονται στο εκτροφείο είναι πουλιά όπως κυνηγετικός φασιανός, Νησιώτικη πέρδικα, Αργυρός φασιανός, Βασιλικός (χρυσός) φασιανός, Σκοτεινός (σκούρος) φασιανός, Συρματικός φασιανός και θηλαστικά όπως πλατόνια – είδος ελαφιών (Dama dama) και αγριόχοιροι.
Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει τα ποικιλόχρωμα πτερωτά είδη καθώς και τα πλατόνια και τους αγριόχοιρους όταν κατεβαίνουν απ’ τις μονιές τους για να τραφούν.

Συλλογή βίντεο για τα δάση

Λένα — Mon, 06 Mar 2017 16:01:15 +0000

Δείτε εδώ μια συλλογή με βίντεο για τα δάση στην Ελλάδα!

Δάσος Μουριών (Κιλκίς)

Λένα — Sat, 25 Feb 2017 17:19:00 +0000

Το Δάσος των Μουριών ή αλλιώς τα «Χίλια Δέντρα» απλώνεται μερικά χιλιόμετρα βόρεια του οικισμού Δοϊράνη στο Κιλκίς και κοντά στον ομώνυμο οικισμό των Μουριών.

Ένα σπάνιο δάσος σε μια κατάφυτη έκταση περίπου 600 στρεμμάτων, με τα περισσότερα δέντρα να είναι βελανιδιές, δημιουργεί ένα ονειρικό και ξεχωριστό σκηνικό. Έχει χαρακτηρισθεί Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης και βρίσκεται ανάμεσα σε γεωργικές εκτάσεις και βοσκοτόπια. Ένα πανέμορφο δάσος, κατάλοιπο ενός, μεγαλυτέρου στο παρελθόν, αλλουβιακού δάσους, αποτελεί ένα μνημείο της φύσης που αξίζει να γνωρίσετε από κοντά αν βρεθείτε στην περιοχή. Μια ειδυλλιακή περιοχή με αιωνόβιες βελανιδιές που αποτελεί επίσης ένα σημαντικό σταθμό της μετανάστευσης των πουλιών.

Εκεί, στις βορειοανατολικές όχθες της λίμνης Δοϊράνης, το απαράμιλλο φυσικό τοπίο γοητεύει όποιον έχει την τύχη να το γνωρίσει από κοντά. Σε κοντινή απόσταση από το δάσος, το αποκορύφωμα της φυσικής ομορφιάς της περιοχής είναι το χωριό Μουριές, από τα πιο οργανωμένα στην περιοχή. Λίγο πιο πάνω από το χωριό θα συναντήσει κανείς και τον εποχιακό καταρράκτη των Μουριών, όχι όμως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Το δάσος περιλαμβάνεται στις προτεινόμενες προς ένταξη περιοχές στο δίκτυο natura 2000, ενώ αποτελεί και ένα σημαντικό σταθμό κατά τη μετανάστευση των πουλιών. Στο δάσος αυτό θα βρείτε και χώρο αναψυχής, ανάμεσα σε βελανιδιές ηλικίας… 400 ετών, με πρόσβαση σε οργανωμένη παραλία, δασικό περίπτερο, αναψυκτήριο, ψαροταβέρνα και ιχθυοτροφείο, στην τοποθεσία που είναι γνωστή ως «Χίλια Δέντρα».

Δάσος κοιλάδας Θεσσαλικών Τεμπών

Λένα — Wed, 15 Feb 2017 17:16:14 +0000

Είναι μία εκτεταμένη κοιλάδα του ποταμού Πηνειού με υψηλές και απότομες βραχώδεις πλαγιές, δασωμένες κλιτύες, παραποτάμιο δάσος και μακκί. Το αξιόλογο αισθητικό δάσος, με τις φυσικές πηγές της Αγίας Παρασκευής, βρίσκεται μεταξύ των ορέων του Κάτω Ολύμπου και της Οσσας.
Από γεωλογική άποψη η περιοχή αποτελείται από πετρώματα σερπεντινικά, γνεύσιου, σχιστολιθικά και ανθρακικά. Ευμεσογειακά ασβεστολιθικά απόκρημνα βράχια της Ελλάδας, Δάση-στοές με Salix alba και Populus alba, Δάση πλάτανου της Ανατολής (Platanion orientalis), Δάση με Quercus ilex.
Η περιοχή περιλαμβάνει δάση με μεγάλη αισθητική και οικολογική αξία. Μεγάλος αριθμός παρυδάτιων πτηνών και κοινών ειδών ψαριών διαβιεί εδώ. Στην περιοχή απαντά ένα ελληνικό ενδημικό φυτικό είδος

Το όνομα των Τεμπών διατηρείται από την αρχαιότητα. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας λέγονταν και Μπαμπά. Μια κατάφυτη περιοχή με άφθονες πηγές που καταλήγουν στον Πηνειό. Πολύ κοντά στα Τέμπη είναι το Δέλτα του Πηνειού, ένας τόπος και μεγάλη βιοποικιλότητα και οικολογική αξία.
Ο Πηνειός είναι σημαντικός για τα μοναδικά παρόχθια δάση του με πλατάνια, που δημιουργούν το αισθητικό δάσος των Τεμπών και τις νησίδες με τα δρυοδάση.
Στην κοιλάδα των Τεμπών υπάρχουν φυσικές πηγές νερού.
Τα Τέμπη αποτελούν καταφύγιο για σπάνια πουλιά-παρυδάτια και αρπακτικά (225 είδη, ανάμεσά τους κορμοράνοι, ερωδιοί και φλαμίνγκο) , ενώ υδροχαρή δέντρα (πλατάνια, λεύκες, ιτιές κ.ά.), που φυτρώνουν μέσα από τα νερά του ποταμού, δάση από πλατάνια και σπάνια λουλούδια στους βράχους, συνθέτουν το τοπίο.

Η ελληνική μυθολογία είναι πλούσια σε μύθους που σχετίζονται με την κοιλάδα των Τεμπών. Σύμφωνα λοιπόν με έναν μύθο η κοιλάδα άνοιξε από την τρίαινα του Ποσειδώνα. Άλλος μύθος λέει ότι ο θεός Απόλλωνας ήταν ερωτευμένος με τη Δάφνη, κόρη του Πηνειού. Ο πατέρας της, για να μην την αρπάξει ο θεός, την μεταμόρφωσε σε φυτό, την δάφνη, που αφθονεί στην κοιλάδα. Επίσης αναφέρεται ότι ο θεός Απόλλωνας τις δάφνες στους Δελφούς τις μετέφερε από την πλούσια σε βλάστηση περιοχή των Τεμπών. Υπήρχε μάλιστα και ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα.

Η μυθολογία μας επίσης αναφέρει ότι στην κοιλάδα των Τεμπών ο θεός Πάνας κυνηγούσε τις Δρυάδες και τις Νύμφες.
Εδώ επίσης για κάποιο διάστημα κατοικούσε ο Αρισταίος, γιος του Απόλλωνα και της Κυρήνης κι εδώ ήταν που κυνηγούσε την Ευρυδίκη, σύζυγο του Ορφέα. Ενώ αυτή προσπαθούσε να ξεφύγει από τον Αρισταίο, που την κυνηγούσε, δαγκώθηκε από ένα ερπετό και πέθανε.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς Ηρόδοτο, Απολλόδωρο και Στράβωνα, πριν από μερικές χιλιετίες τα όρη Όλυμπος και Κίσαβος αποτελούσαν μια ενιαία οροσειρά.
Τα νερά των βροχών και των πηγών δεν έβρισκαν διέξοδο στη θάλασσα. Η συνεχής ανύψωση της στάθμης των υδάτων μετέβαλλε το θεσσαλικό λεκανοπέδιο σε μια απέραντη λίμνη. Μετά από σοβαρές γεωλογικές αναστατώσεις (κατακλυσμός του Δευκαλίωνα κατά την ελληνική μυθολογία) προκλήθηκε το σεισμικό ρήγμα μεταξύ του Ολύμπου και του Κίσαβου, της κοιλάδας των Τεμπών και τα νερά της Θεσσαλίας εκκενώθηκαν στον Θερμαΐκό, αφήνοντας πίσω τους μια εύφορη κοιλάδα.

Χλωρίδα των βουνών της Ελλάδας

Λένα — Sun, 05 Feb 2017 17:06:07 +0000

ΟΛΥΜΠΟΣ
Η έρευνα των φυτών του Ολύμπου άρχισε πριν 150 χρόνια: το 1836 ο Γάλλος βοτανολόγος Αυcher – Εlογ μελέτησε τα φυτά του Ολύμπου. Σύμφωνα με τις μελέτες τους, ο Εθνικός Δρυμός χαρακτηρίζεται από τις πλουσιότερες σε χλωρίδα περιοχές της Ελλάδας, με περίπου 1.700 είδη και υποείδη, που αντιστοιχούν περίπου στο 25% της ελληνικής χλωρίδας. Από αυτά, τα 187 χαρακτηρίζονται ως σημαντικά, 56 είναι ενδημικά ελληνικά εκ των οποίων 23 τοπικά ενδημικά, δηλ. βρίσκονται μόνο στον Όλυμπο και 16 είναι σπάνια στην Ελλάδα ή και εμφανίζουν τα ακραία όρια εξάπλωσής τους στη Βόρεια Ελλάδα. Τα περισσότερα από αυτά που βρίσκονται σε χαμηλό υψόμετρο είναι τα συνηθισμένα μεσογειακά και κεντροευρωπαϊκά είδη. Το είδος Jankaea heldreichii, φυτικό λείψανο από την εποχή των παγετώνων, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους επιστήμονες.
Η έντονη ποικιλότητα του ανάγλυφου, ο διαφορετικός προσανατολισμός των πλαγιών και η θέση τους σε σχέση με την Θάλασσα επηρεάζουν κατά τόπους το κλίμα του Ολύμπου με αποτέλεσμα να επικρατούν τοπικές συνθήκες μικροκλίματος που σε συνδυασμό με το γεωλογικό υπόβαθρο και το έδαφος, ευνοούν την ανάπτυξη ιδιαιτέρων τύπων βλάστησης και χαρακτηριστικών βιοτόπων αντίστοιχα.
Η βλάστηση του Ολύμπου και ιδιαίτερα η κατατομή της, παρουσιάζει πολλές ιδιαιτερότητες. Γενικά, η βορειοανατολική πλευρά του Ολύμπου είναι πυκνά δασωμένη, αφού δέχεται και τις περισσότερες βροχές, ενώ η νοτιοδυτική έχει σημαντικά αραιότερη βλάστηση. Επίσης, ενώ στις γειτονικές οροσειρές των Πιερίων, του Κάτω Ολύμπου και της Όσσας υπάρχει μια σαφής διαδοχή των ζωνών βλάστησης, ακολουθώντας το υψόμετρο, στον Όλυμπο παρατηρείται αναρχία στη διαδοχή των ζωνών βλάστησης. Το γεγονός αυτό οφείλεται στη μεγάλη ποικιλία μικροκλιμάτων που δημιουργεί το ανάγλυφο της περιοχής.

Ζώνες βλάστησης
Υπάρχουν γενικά τέσσερις διαδοχικές ζώνες βλάστησης που παρατηρούνται στον Όλυμπο χωρίς σαφή όρια μεταξύ τους και είναι οι ακόλουθες:

Μεσογειακή ζώνη βλάστησης
Από το υψόμετρο των 300μ. μέχρι και τα 500μ. απαντάται η μεσογειακή ζώνη των αείφυλλων πλατύφυλλων (μακκία). Εκτός από την αριά (Quercus ilex) και τη γλιστροκουμαριά(Arbutus andrachne) απαντώνται το πουρνάρι (Quercus coccifera), η ήμερη κουμαριά (Arbutus unedo), το φυλίκι (Phillyrea latifolia), η δάφνη (Laurus nobilis), ο κέδρος (Juniperus oxycedrus) και άλλα. Από τα φυλλοβόλα είδη τα συνηθέστερα είναι ο μέλιος (Flaxinus ornus), το τρίλοβο σφενδάμι (Acer monspessulanum), η κουτσουπιά (Cercis siliquastrum), ηκοκορεβιθιά (Pistacia terebinthus), το χρυσόξυλο (Cotinus coggygria) και άλλα.

Ζώνη δασών οξιάς – ελάτης και ορεινών κωνοφόρων
Η ζώνη των αείφυλλων πλατύφυλλων αντικαθίσταται βαθμιαία από τα οικοσυστήματα της μαύρης πεύκης (Pinus nigra var.pallasiana) που σχηματίζει συμπαγείς συστάδες και είναι χαρακτηριστικό ότι λείπει παντελώς η ενδιάμεση ζώνη των φυλλοβόλων δρυών, αν και άτομα των ειδών αυτών απαντώνται σποραδικά μέσα σε συστάδες μαύρης πεύκης. Στις βορεινές πλαγιές της κοιλάδας του Ξηρόλακκου και σε υψόμετρο μεταξύ 600 και 700μ. βρίσκεται υψηλό δάσος χνοώδους δρυός (Quercues pubescens) εκτάσεως 1.200 στρ. περίπου.
Η μαύρη πεύκη κυριαρχεί στην ανατολική και βόρεια πλευρά του βουνού από τα 500 έως τα 1.700 μ. υψόμετρο. Στη ζώνη αυτή εμφανίζεται επίσης η υβριδογενής ελάτη (Abies hybridogenus borissi-regis) σε μικρές ομάδες και λόχμες, μέχρι και μικρές συστάδες, ιδιαίτερα στη χαμηλότερη περιοχή και στις θέσεις Ναούμη (δυτικά) και Σταλαματιά και Παλιόκαστρο (ανατολικά), όπου απαντάται σε μίξη με τη μαύρη πεύκη και το ρόμπολο (Pinus heldreichii). Επίσης, στη ζώνη αυτή απαντάται και η οξιά (Fagus sylvatica s.1), η οποία, ενώ στα γειτονικά βουνά της Όσσας και των Πιερίων δημιουργεί εκτεταμένη ζώνη βλάστησης, στον Όλυμπο περιορίζεται σε μικρές συστάδες, που εμφανίζονται σαν νησίδες και βρίσκονται κυρίως στις υγρότερες θέσεις και στα καλύτερα εδάφη.
Ιδιαίτερα πλούσια ποικιλία δένδρων και θάμνων βρίσκεται στην κοιλάδα του Ενιπέα. Εκεί μπορεί να δει κανείς τη φτελιά (Ulmus glabra), την αγριοκερασιά (Prunus cerasifera), τονίταμο (Taxus baccata), τη λεπτοκαρυά (Corylus avellana), το αρκουδοπούρναρο (Ilex aquifolium), την κρανιά (Cornus mas), το μελιάδι (Fraxinus ornus) και το σφενδάμι (Acer monspessulanum) και μια σημαντική ποικιλία από ποώδη φυτά. Τα φαράγγια και οι ρεματιές καλύπτονται από πλατάνια (Platanus onentalis), ιτιές (Salix cίnerea) μαύρο σκλήθρο και παρόχθια βλάστηση.

Ζώνη ψυχρόβιων κωνοφόρων
Το χαρακτηριστικό είδος της ζώνης αυτής είναι το ρόμπολο (Pinus heldreichii). Το σπάνιο αυτό είδος πεύκης εμφανίζεται σποραδικά από τα 1000μ. υψόμετρο και βαθμιαία αντικαθιστά τη μαύρη πεύκη, ενώ από τα 1400μ. και πάνω, δημιουργεί σχεδόν αμιγές δάσος. Από τα 2000 μ. υψόμετρο το δάσος αρχίζει και αραιώνει, ενώ φτάνει μέχρι τα 2750μ. δημιουργώντας έτσι το υψηλότερο δασοόριο (ανώτατο όριο στο οποίο αναπτύσσονται δάση) των Βαλκανίων και της Ευρώπης γενικότερα.
Χαρακτηριστικό του είδους αυτού είναι ότι πάνω από τα 2500μ, τα δέντρα αποκτούν μια έρπουσα μορφή. Η περιοχή που αναπτύσσεται το ρόμπολο είναι συνήθως ξηρή και οι πλαγιές πετρώδεις. Στη ζώνη αυτή δεν υπάρχουν πηγές ή ρέματα με νερό. Η βλάστηση που αναπτύσσεται στην περιοχή αυτή είναι προσαρμοσμένη στις ειδικές τοπικές συνθήκες και αντιπροσωπεύεται από χαρακτηριστικούς θάμνους, αγρωστώδη, χασμόφυτα κ.ά., ενώ η χλωρίδα περιλαμβάνει πολλά ενδημικά είδη των Βαλκανίων.
Εξωδασική ζώνη υψηλών ορέων (αλπική ζώνη)
Μετά τη ζώνη του ρόμπολου ακολουθεί μια εκτεταμένη και γυμνή από δέντρα ζώνη με αλπικά λιβάδια, που συντίθεται από μωσαϊκό λιβαδικών οικοσυστημάτων, ανάλογα με το ανάγλυφο, την κλίση και τον προσανατολισμό του εδάφους. Σε γενικές γραμμές η αλπική αυτή βλάστηση, στην οποία συναντώνται περισσότερα από 150 είδη φυτών, διακρίνεται σε λιβάδια με χιονοστρώσεις, χλοώδεις βάλτους, αλπικούς λιθώνες και σχισμές βράχων. Στα λιβάδια, στους βράχους και στις απότομες πλαγιές ζουν τα περισσότερα ενδημικά φυτά του Ολύμπου, κυρίως μερικά από τα ωραιότερα ελληνικά αγριολούλουδα. Από αυτά τα μισά βρίσκονται μόνο στην Βαλκανική χερσόνησο και τα 23 μόνο στον Όλυμπο και πουθενά αλλού

ΒΕΡΜΙΟ
Μερικά από τα είδη δέντρων που μπορεί κάποιος να δει σ’αυτό το βουνό είναι έλατα, καστανιές, κουμαριές, οξιές, πεύκα καιπουρνάρια. Επίσης σε χαμηλά υψόμετρα καλλιεργούνται και ροδακινιές, μηλιές και κερασιές. Ακόμη μπορούμε να δούμε σαλέπι, ζαμπούκο, άσπρο τσάι και χαμομήλι. Σε χαμηλότερα υψόμετρα συναντούμε κρανιές βατομουριές βατσινιές και τα θρυλικά εννιάφυλλα Νάουσας τα οποία φυτρώνουν στην περιοχή Σασιάκι και Γουρνόσοβο

ΠΙΝΔΟΣ
Η χλωρίδα της ευρύτερης περιοχής απαρτίζεται από ένα πλήθος δασικών οικοσυστημάτων, τα οποία θα μπορούσαν να καταταχθούν στις εξής κατηγορίες:

1. Οικοσυστήματα φυλλοβολούντων πλατυφύλλων. Τα οικοσυστήματα αυτά απαντώνται σε υψόμετρο μέχρι τα 1200 περίπου μέτρα.Τα οικοσυστήματα αυτά έχουν δεχθεί έντονες ανθρώπινες επιδράσεις κατά το παρελθόν, γιατί χρησιμοποιούνταν τόσο σαν καύσιμη ύλη στα νοικοκυριά, όσο και σαν υλικά κατασκευής οικιών. Επίσης έντονο ήταν το φαινόμενο της κλαδονομής, καθώς και των εκχερσώσεων για τη δημιουργία αγρών, Στα οικοσυστήματα αυτά και σε μερικά τους σημεία, σήμερα άρχισε να εισχωρεί η Μαύρη Πεύκη ( σαν αποτέλεσμα της έντονης υποβάθμισης), ενώ σε άλλα σημεία αυτά τα οικοσυστήματα άρχισαν σιγά – σιγά να καταλαμβάνουν χέρσες εκτάσεις
2. Οικοσυστήματα ψυχροβιότερων Φυλλοβόλων πλατυφύλλων τα οικοσυστήματα αυτά απαρτίζονται από δάση Οξυάς σε πυριτικά πετρώματα και βορεινές, βορειοδυτικές και βορειοανατολικές πλαγιές από ένα υψόμετρο μεταξύ των 900 μέχρι 1800 μέτρων. Στην περιοχή το οικοσύστημα αυτό εμφανίζεται σε μέσης σύστασης εδάφη που εδράζονται σε σχιστοφυείς ψαμμόλιθους και Β-ΒΔ-ΒΑ πλαγιές. Το είδος οξυάς που εμφανίζεται στην περιοχή είναι η μοϊσιακή (fagus silvatica). Η ανθρώπινη επέμβαση στη συγκεκριμένη περιοχή εκδηλώθηκε κατά το παρελθόν κυρίως με τη βοσκή και την επιλεκτική υλοτομία ατόμων κατάλληλων για ειδικές χρήσεις (άτομα με ευθύϊνο ξύλο) με αποτέλεσμα να έχουμε γενετική υποβάθμιση των ατόμων της οξυάς. Εξαιτίας των ανθρωπογενών επιδράσεων στα μέσα υψόμετρα έχουμε σποραδικά την εμφάνιση της Υβριδογενούς Ελάτης και της Μαύρης Πεύκης, ενώ στα ψηλότερα υψόμετρα έχουμε την εισχώρηση της Λευκόδερμης Πεύκης
3. Οικοσυστήματα Μαύρης Πεύκης. Αποτελούνται από άτομα Μαύρης Πεύκης και εμφανίζονται σε οφιολιθικά πετρώματα στην ευρύτερη περιοχή. Η μαύρη Πεύκη αντέχει στη μεγάλη συγκέντρωση μαγνησίου που παρατηρείται σε εδάφη που εδράζοναι σε σερπεντίνες. Tα οικοσυστήματα αυτά έχουν υποστεί ισχυρή ανθρώπινη επίδραση κατά το παρελθόν εξαιτίας της υπερβόσκησης, αλλά και εξαιτίας της συνήθειας που είχαν οι κτηνοτρόφοι κατά το τέλος του καλοκαιριού να καίνε τα ορεινά βοσκοτόπια για να έχουν περισσότερο χορτάρι την επόμενη άνοιξη. Σήμερα όμως, με την μείωση της κτηνοτροφίας, τα οικοσυστήματα αυτά άρχισαν σιγά σιγά να ανακτούν και πάλι τις χαμένες εκτάσεις σχετικά εύκολα, καθώς η μαύρη Πεύκη είναι είδος πρόσκοπο και οι εδαφικές απαιτήσεις είναι λίγες. Στην περιοχή η Μαύρη Πεύκη εμφανίζεται είτε μεμονωμένα , είτε σε συστάδες .
4. Οικοσυστήματα ψυχρόβιων κωνοφόρων. Στην περιοχή εμφανίζεται η Λευκόδερμη Πεύκη (Pinus heldreichii) ή ρόμπολο. Πρόκειται για το ψυχροβιότερο δενδρώδες φυτό της Ελληνικής χλωρίδας και εμφανίζεται σε υψόμετρο από τα 1400 μέτρα (σε μίξη με οξυά ή Μαύρη Πεύκη) μέχρι τα 2000 μέτρα (δασοόρια) όπου συναντάται είτε σε αμιγείς συστάδες είτε με μεμονωμένα άτομα. Τα δάση του είδους αυτού έχουν υποβαθμιστεί σημαντικά στο παρελθόν, τόσο εξαιτίας της βοσκής, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι το ξύλο του θεωρείται και είναι από τα πολυτιμότερα της Ελλάδας, κατάλληλο για ξυλογλυπτική, βαρελοποιία, επενδύσεις, πατώματα, έπιπλα, κλπ. Έτσι τα οικοσυστήματα αυτά έχουν υποστεί στο παρελθόν ληστρικές υλοτομίες και λαθροϋλοτομίες.
5. Εξωζωνικά οικοσυστήματα (παρόχθια οικοσυστήματα). Η ευρύτερη περιοχή αποτελεί τμήμα των λεκανών απορροής του Βενέτικου και του Αλιάκμονα ποταμού. Το οικοσύστημα αυτό στη συγκεκριμένη περιοχή εξαπλώνεται μέχρι το υψόμετρο των 1200 μέτρων περίπου και είναι κατά μήκος των ποταμών και των κυριότερων ρευμάτων τους. Αποτελείται από Λεύκες (Populus), διάφορα είδη lτιάς (salix Sp.) και Κλήθρας (Alnus glutinosa).
6. Εξωδασικά οικοσυστήματα. Πάνω από τα δασοόρια και ως τις κορυφές που δεσπόζουν στην περιοχή , εμφανίζεται ποώδης βλάστηση που έχει υποβαθμιστεί από την υπερβόσκηση γιατί αυτές οι εκτάσεις αποτελούν τα θερινά βοσκοτόπια των κτηνοτρόφων της περιοχής. Μέσα σε αυτά τα δασικά οικοσυστήμτα συναντιούνται και σφενδάμια , φτελιές , φλαμουριές , φράξοι , Ίταμοι, γαύροι καθώς και μια μεγάλη ποικιλία από άγρια καρποφόρα , όπως είναι οι σορβιές, κρανιές, αγριομηλιές , αγριοαχλαδιές, αγριοκερασιές, αγριοκορομηλιές, βατομουριές, αγριοφουντουκιές

ΠΙΕΡΙΑ ΟΡΗ
Χαρακτηριστικά της πλούσιας χλωρίδας των Πιερίων είναι τα φυλλοβόλα δάση οξιάς, δρυός, καστανιάς, πεύκου και ελάτης. Πλατάνια, σφενδάμια και λυγαριές σχηματίζουν μοναδικά άλση στις όχθες των χειμάρρων του βουνού. Φύονται επίσης όλα τα συνηθισμένα είδη χλωρίδας του γειτονικού Ολύμπου. Ροζ ανεμώνες, σαλέπι, άγρια γαρύφαλλα και αγριοφράουλες είναι ορισμένα από τα σπάνια είδη χλωρίδας των Πιερίων.

Aπολιθωμένο Δάσος της Λέσβου

Λένα — Mon, 30 Jan 2017 17:12:07 +0000

Απολιθωμένοι κορμοί, διάσπαρτοι σε μια έκταση 150 τετραγωνικών χιλιομέτρων η οποία περικλείεται από τους οικισμούς Σίγρι, Ερεσός και Άντισσα στη δυτική Λέσβο, μαρτυρούν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο την «κοσμογονία» που σημάδεψε τη γεωλογική ιστορία της λεκάνης του Αιγαίου πριν από 20 εκατομμύρια χρόνια. Έντονες ηφαιστειακές εκρήξεις είχαν ως αποτέλεσμα την εκτόξευση τεράστιας ποσότητας στάχτης, που σε σύντομο διάστημα κάλυψε την περιοχή που σήμερα βρίσκεται το Απολιθωμένο Δάσος.

Οι διεργασίες της φύσης, που ακολούθησαν, οδήγησαν στην αντικατάσταση, μόριο προς μόριο, της οργανικής φυσικής ουσίας των δέντρων. Η αντικατάσταση έγινε τόσο τέλεια, ώστε τα μορφολογικά χαρακτηριστικά των κορμών (ο εξωτερικός φλοιός, οι ετήσιοι δακτύλιοι) αλλά και ρίζες, καρποί, φύλλα – προφυλαγμένα μέσα στα ηφαιστειακά πετρώματα – να διατηρούνται μέχρι σήμερα σε άριστη κατάσταση. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την τεράστια επιστημονική αξία του Απολιθωμένου Δάσους, το οποίο έχει χαρακτηρισθεί από το Ελληνικό Κράτος ως «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης» και έχει ανακηρυχτεί ως κορυφαίο Ευρωπαϊκό Γεωπάρκο για την περίοδο 2011-2014.

Περιήγηση στο «δάσος της σιωπής»
Καμία περιγραφή δεν μπορεί να αποτυπώσει το μεγαλείο και τη σπάνια ομορφιά του Απολιθωμένου Δάσους της Λέσβου, ένα από τα δύο μεγαλύτερα απολιθωμένα δάση στον κόσμο. Εκατοντάδες ιστάμενοι και κατακείμενοι κορμοί – ο μεγαλύτερος με ύψος 20 μέτρα – από κωνοφόρα και άλλα δέντρα∙ τα χρώματά τους λαμπερά, σε όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου, του κίτρινου, του πράσινου και του μαύρου∙ γιγαντιαία ριζικά συστήματα σε πλήρη ανάπτυξη… συγκροτούν ένα σύνολο μοναδικό, αιώνιο μνημείο της παντοδύναμης φύσης.

Οι κύριες απολιθωματοφόρες θέσεις έχουν περιφραχθεί και έχουν δημιουργηθεί όλες οι κατάλληλες υποδομές για την εύκολη περιήγησή σας στα τέσσερα πάρκα: στο Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους (μοναδικό μνημείο σε παγκόσμιο επίπεδο), στο Πάρκο Σιγρίου, στο Πάρκο Πλάκας και στο Πάρκο στο νησάκι Νισιώπη. Επίσης, ένα δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών, που συνδέει τα κύρια σημεία ενδιαφέροντος (απολιθωματοφόρες θέσεις, ηφαιστιακές δομές ), θα σας δώσει την ευκαιρία να ανακαλύψετε όλους τους θησαυρούς του Απολιθωμένου Δάσους. Εξάλλου, στη δυτική Λέσβο υπάρχουν δυο αξιόλογες περιηγητικές διαδρομές – γνωστές ως «τα Μονοπάτια της Λάβας» – που ξεκινούν από την Καλλονή και διατρέχουν το Γεωπάρκο σε όλη του την έκταση, κατά μήκος του οδικού δικτύου.

Το Μουσείο του Απολιθωμένου Δάσους
Το φημισμένο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου στο Σίγρι αποτελεί από μόνο του λόγο επίσκεψης στο νησί. Ενταγμένο από το 2004 στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO και ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Γεωπάρκων από το 2000, αναδεικνύει στις σύγχρονες εγκαταστάσεις του τα πολύτιμα ευρήματα του Απολιθωμένου Δάσους. Μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις, παρουσιάσεις multimedia και ειδικές εκδηλώσεις αποκαλύπτουν όλη τη γεωλογική ιστορία της λεκάνης του Αιγαίου, πριν από 20 εκατομμύρια χρόνια.

Το Φοινικόδασος του Βάι

Λένα — Wed, 28 Dec 2016 16:42:59 +0000

Το Φοινικόδασος του Βάι βρίσκεται στην Κρήτη, στο νομό Λασιθίου. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Κρήτης δίπλα στη θάλασσα, συγκεκριμένα στις κρητικές ακτές του Καρπάθιου πελάγους, λίγο βορειότερα από το χωριό Παλαίκαστρο και σε απόσταση 20 περίπου χιλιομέτρων από τη Σητεία. Είναι ένα απο τα 19 Αισθητικά Δάση[1] της Ελλάδας στα οποία εντάχθηκε το 1973. Ο λόγος ένταξής του στην κατηγορία προστατευόμενων φυσικών περιοχών είναι η ύπαρξη του ενδημικού Κρητικού φοίνικα. Ο συγκεκριμένος φοίνικας είναι γνωστός από τη Μινωική εποχή και ονομάζεται φοίνικας του Θεόφραστου (Phoenix theophrastii).

Η έκταση του δάσους είναι 20 εκτάρια και η ονομασία του προέρχεται από την τοπική διάλεκτο, στην οποία οι φοίνικες ονομάζονται Βάγιες ή Βάγια → Βάι. Είναι η πιο μεγάλη έκταση φοινίκων Phoenix theophrastii που υπάρχει στην Κρήτη, καθώς στις άλλες περιοχές του νησιού (περίπου 10) απαντώνται μόνο μικρές συστάδες ή άλση (Πρέβελη, Άγιος Νικήτας), δεν υπάρχει όμως εκτεταμένο δάσος. Το φοινικόδασος είναι περιφραγμένο. Στην περιφραγμένη περιοχή υπάρχει μία μικρή πηγή, η οποία τροφοδοτεί ένα, επίσης μικρό, ρυάκι. Στο ανατολικό άκρο του, προς την παραλία, υπάρχουν θίνες, έδαφος ιδιαίτερα ευνοϊκό για την ανάπτυξη των φοινίκων. Η τοποθεσία του Βάι είναι ιδιαίτερα σημαντική για όλη την Ευρώπη, λόγω της μοναδικότητάς της: πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν είναι γνωστό δάσος από Phoenix theophrastii.

Δάσος Σκιρίτιδας

Λένα — Tue, 20 Dec 2016 16:29:05 +0000

Το Δάσος Σκιρίτιδας βρίσκεται στη νότια Αρκαδία. Έχει στα βόρεια το Μαίναλο, στα ανατολικά τον Πάρνωνα και νότια τη δίοδο ανάμεσα στον Πάρνωνα και τον Ταΰγετο.
Η Βλαχοκερασιά, η Κερασιά, οι Καλτεζές και οι Κολλίνες είναι μερικά από τα χωριά που το περιτριγυρίζουν.
Μέχρι την επανάσταση ήταν άθικτος, με αιωνόβιες δρύες και βαθύσκιωτες ρεματιές. Στα χρόνια όμως της επανάστασης ξέσπασε πάνω του το μένος του πολέμου. Μεγάλες πυρκαγιές έκαναν ζημιές στο αιώνιο δάσος, το οποίο με τη φροντίδα των ανθρώπων αποκαταστάθηκε.

Οι κάτοικοι της Βλαχοκερασιάς, της Κερασιάς και των άλλων χωριών άρχισαν στις αρχές του 20ου αιώνα να αναδασώνουν την περιοχή. Κάτοικοι και σχολεία της περιοχής προσπαθούσαν να επαναφέρουν το μεγαλείο της δασικής περιοχής έως ότου ένας δασολόγος, ο Αναστάσιος Στεφάνου, ανέλαβε επιστημονικά και μεθοδικά την αναδάσωσή του. Με καστανιές και μαύρη πεύκη δημιουργήθηκε ένας πρότυπος δρυμός, ένα μνημείο συνεργασίας του ανθρώπου με τη φύση. Σήμερα απλώνεται σε 50.000 στρέμματα και ζωοδοτεί ένα πλούσιο οικοσύστημα.

Στο Δάσος της Σκιρίτιδας έχει τις πηγές του ο ποταμός Ευρώτας που μετά από 82 χιλιόμετρα εκβάλλει στη θάλασσα. Το πυκνό δάσος διατρέχεται από ένα μονοπάτι 14 χιλιομέτρων, φτιαγμένο για να αναδεικνύει την ομορφιά της φύσης.

Μαύρο Δάσος Λαγκαδά

Λένα — Mon, 12 Dec 2016 16:27:08 +0000

ο Μαύρο Δάσος Λαγκαδά, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα των Βαλκανίων. Το Καρά Ορμάν όπως το έλεγαν επί Τουρκοκρατίας, ξεκινούσε από το Σχολάρι, και ακολουθώντας τη λίμνη Κορώνεια έφθανε έως την πόλη του Λαγκαδά. Ήταν πλούσιο σε πανίδα και χλωρίδα. Η καταστροφή του άρχισε με τη διάνοιξη των αγρών, και ολοκληρώθηκε το 1922 με την αναγκαστική απαλλοτρίωση, για την εγκατάσταση των προσφύγων. Διεσώθησαν μόνο τρία πλατάνια στο δρόμο Ευαγγελισμός- Σχολάρι, τα οποία γεμίζουν με αποδημητικά πουλιά την άνοιξη. Η Μελίνα Μερκούρη, τα ανακήρυξε διατηρητέα σε ειδική εξαιρετική τελετή. Σήμερα αποτελούν ζωντανό μουσείο της φύσης.

Είναι ένα από τα ομορφότερα δάση της Ελλάδας. Είναι τόσο πυκνό, που οι αχτίδες του ήλιου δεν φθάνουν ποτέ στο έδαφος. Κατά την παράδοση, όταν ο στρατηλάτης Μέγας Αλέξανδρος αποφάσισε να κατακτήσει τον κόσμο, εξόπλισε την Μακεδονική Φάλαγγα με ακόντια (τη γνωστή Σάρισα, που είχε μήκος 6 μέτρα περίπου) από ξύλα, που προμηθεύτηκε από το Μαύρο δάσος της Όρμας.

Εξαιρετικά πλούσιο σε χλωρίδα & πανίδα είναι το Μαύρο Δάσος είναι ο τόπος όπου θα απολαύσετε την φύση σε όλο της το μεγαλείο. Ιδανικός τόπος για πεζοπορία και ορεινή ποδηλασία.
Το κυνήγι απαγορεύεται και η περιοχή είναι προστατευμένη. Μικρά καταφύγια του Δασαρχείου βρίσκονται μέσα στο Δάσος ενώ είναι σίγουρο ότι θα χρειαστείτε οδηγούς για την περιήγησή σας.

Αρχές Αυγούστου στις παρυφές του Δάσους (10km από το Χωριό Κερασιά) λειτουργεί οργανωμένη υπαίθρια κατασκήνωση από τους φίλους του βουνού. Τα χωριά γύρω από το Δάσος προσφέρουν παραδοσιακή κουζίνα και αξίζει να τα επισκεφθείτε. Όρμα & Λουτρά Πόζαρ, παντού ζεστή μακεδονική φιλοξενία.

Λίγο πιο πάνω από το Μαύρο Δάσος υπάρχει ο κρατήρας ενός ηφαιστείου σβεσμένου, από τα προϊστορικά χρόνια. Η ορεινή περιοχή είναι γεμάτη από φαράγγια, χαράδρες, σχισμές και υπόγεια ρεύματα.
Σε πολλά σημεία δημιουργούνται φυσικοί καταρράκτες λόγω της μεγάλης υψομετρικής διαφοράς του εδάφους, αλλά και εξαιτίας της ορμής των νερών.